Bunt dwulatka to wyzwanie, z którym muszą zmierzyć się niemalże wszyscy rodzice. Dla wielu z nich nie jest to jednak łatwe zadanie. Nagła zmiana zachowania u malucha, wymuszanie krzykiem i płaczem oraz demonstracja własnej niezależności stają się codziennością, która wystawia cierpliwość dorosłych na wyjątkowo ciężką próbę. Aby ją przetrwać, warto zrozumieć, co to jest bunt dwulatka i dlaczego jest on konieczny, by dziecko mogło prawidłowo się rozwijać. Chcesz lepiej zrozumieć swojego malucha? Po lekturze naszego artykułu będzie to znacznie łatwiejsze.
Co to jest bunt dwulatka?
Bunt 2 latka – wielu rodziców, którzy mają za sobą ten etap, wzdycha z ulgą na sam dźwięk tych słów. Nic dziwnego. Ten etap życia malucha z pewnością nie należy do najłatwiejszych. Co ciekawe, pojęcie to jest jedynie umowne. Nie zostało ono bowiem uwzględnione w psychologii, choć zarówno Freud, jak i Erikson wyraźnie wyszczególnili zachowania charakterystyczne dla tego okresu dzieciństwa. Wybuchy złości i płaczu, celowe łamanie ustalonych zasad i manifestacja swojej niezależności – bunt dwulatka to prawdziwa lekcja cierpliwości dla rodziców. Warto jednak podkreślić, że etap ten jest naturalnym, a zarazem niezwykle ważnym elementem rozwoju każdego dziecka.
Jak zachowuje się zbuntowany dwulatek?
Fraza „bunt dwulatka co to jest” jest niemalże tak popularna na forach parentingowych, jak pytania o pierwsze ząbkowanie czy rozszerzanie diety. To nie przypadek. Zbuntowany dwulatek to prawdziwy wulkan emocji – zwłaszcza tych negatywnych. Dziecko w tym wieku zaczyna:
- testować granice, stawiane przez rodziców,
- odkrywać swoje możliwości, których jest coraz więcej,
- eksplorować świat na własnych warunkach, często trudnych do zaakceptowania przez dorosłych.
Po czym rozpoznać bunt 2 latka?
Bunt 2 latka bardzo często bywa mylnie postrzegany jako niegrzeczne zachowanie. Tak naprawdę nie ma on jednak nic wspólnego z dobrym czy złym wychowaniem. Jeśli więc Twoje dziecko coraz częściej mówi „nie”, a jego napady złości przybierają bardzo ekspresyjną formę, możesz przypuszczać, że właśnie wkroczyło ono w fazę intensywnego poznawania siebie i otoczenia. W tym okresie spodziewaj się więc ignorowania zakazów, silnego oporu przed pomocą w ubieraniu czy myciu zębów, rzucania się z płaczem na ziemię czy odmawiania jedzenia ulubionych do tej pory posiłków. A wszystko po to, by dziecko mogło kształtować swoją niezależność. W ten sposób próbuje ono również sprawdzić, jak dalece można się posunąć w wyrażaniu własnej woli – bo właśnie temu ma służyć bunt dwulatka – naturalny etap w jego rozwoju.
Dlaczego dwulatek się buntuje?
Po co to wszystko? Otóż – wbrew pozorom – bunt 2 latka nie sprowadza się do celowego sprzeciwiania się rodzicom. W tym okresie bowiem dziecko:
- rozwija swoje zdolności językowe, co często wiąże się z niezadowoleniem spowodowanym brakiem umiejętności wyrażania własnych uczuć i myśli,
- odkrywa swoją autonomię i uczy się podejmować decyzje,
- rozwija własną tożsamość i zaczyna rozumieć, że jest odrębną osobą – ze swoimi potrzebami i pragnieniami,
- frustruje się z powodu ograniczeń, które nie pozwalają mu np. samodzielnie ubierać się czy wchodzić po schodach.
Ile trwa bunt dwulatka?
W świetle powyższych informacji nie dziwi z pewnością fakt, że zdezorientowani, a zarazem zmęczeni rodzice często pytają: ile trwa bunt dwulatka? Otóż rozpoczyna się on na ogół w okolicach drugiego roku życia, kończąc po około 12 miesiącach. To czas, gdy maluch – pomimo dążenia do samodzielności i niezależności – nadal potrzebuje wsparcia i bliskości opiekunów. Ci z kolei stoją przed niezwykle ważnym zadaniem, polegającym na stworzeniu dziecku przestrzeni do rozwoju, przy jednoczesnym określeniu istotnych zasad, których należy przestrzegać.
Jak radzić sobie z buntem dwulatka?
Dziecko, wchodzące w fazę buntu 2 latka, nie potrafi jeszcze kontrolować własnych emocji i wyznaczać bezpiecznych granic. Rola ta spada więc na rodziców, którzy powinni przede wszystkim:
- zachować cierpliwość, bo okazywanie złości jedynie pogarsza sytuację,
- konsekwentnie trzymać się wyznaczonych zasad i postawionych granic,
- zadbać o stały rozkład dnia i rutynę, dzięki której bunt dwulatka będzie nieco łagodniejszy,
- poznać i zrozumieć potrzeby dziecka, reagując na nie w odpowiedni sposób.
Niezwykle istotne jest także wsparcie dla malucha. Kluczem do sukcesu będzie pokazanie mu, jak bezpiecznie wyrazić złość i przyzwolenie na podejmowanie prostych decyzji. Dzięki temu nie tylko przetrwacie, ale świadomie przeżyjecie ten wyjątkowo ważny etap w życiu Waszego dziecka.
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.